میدان امام

دیروز با فاطمه رفتیم میدان امام . می گفت کمی خرید دارد . ساعت ۵:۱۵ دقیقه رسیدیم . فاطمه یادش آمد نمازش را نخوانده . منتظر ماندم تا همانجا روی چمن ها نمازش را بخواند . بعد هم رفتیم سراغ بازارهای میدان . دوست داشتنی هستند واقعا . با اینکه خیلی هنرشناس نیستم ولی تماشای بازار و گشت زدن توی مغازه ها واقعا لذت بخش است . خدا را شکر از آن ادم هایی نیستم که دلم بخواهد همه ی چیزهای دوست داستنی را داشته باشم و از اینکه مثلا نمی توانم فلان ظرف میناکاری شده را بخرم دلم بسوزد ؛ و الا …
فاطمه یک رومیزی ترمه دوزی شده ی خیلی خوشگل خرید ، البته بعد از کلی گشتن ! بعد هم همانطور که مشغول گشتن بودیم گفت بیا برویم این طرف … از راه پله ی باریکی با پله های بلند بالا رفتیم . فاطمه از فروشنده پرسید :سجاده دارید ؟! پسر فروشنده هم آمد و کلی جانماز و سجاده نشانمان داد . (به گمانم از همان ترمه دوزی ها بود ! ) … انصافا زیبا بودند . فاطمه از یک رنگ آبی خوشش آمد . قیمتش را پرسید . فروشنده گفت : ” ۷۵ تومن ! البته این یکی سفارش یکی از مشتری هاست . شما اگر خواستید فردا یا پس فردا بیایید که برایتان بیاوریم ” … فاطمه گفت دو تا می خواهد . آبی و قرمز … بعد هم آمدیم که اگر خواستیم یکی – دو روز بعد برگردیم … تعجب کردم واقعا ! گفتم فاطمه ! تو دیگر چرا ؟! ۱۵۰ هزار تومن برای سجاده زیاد نیست ؟ تازه آن هم برای نماز خواندن . این همه سفارش برای ساده زندگی کردن و … گفت : امام صادق لباس شیک و فاخر می پوشیدند . از ایشان می پرسند چرا شما اینطور لباس می پوشید … گفتم : این را که می خواهی بگویی خودم از بَرم . انصاف بده الان چند نفر توی خانه هاشان جانماز ترمه دوزی شده ی ۱۵۰ تومنی دارند که اینطور مثال می زنی ؟! می شود یک چیز ساده و ارزان تر خرید ، پولی را هم که قرار بود بدهی برای اینها ، به کسی که نیازمند باشد کمک کنی … خندید ! گفت مثل فلانی حرف می زنی ! سکوت کردم …
چند دقیقه ای طول کشید تا از بازار خارج شویم . نگاهی هم به مغازه های کنار میدان انداختیم . فاطمه می خواست یک قاب بخرد . توی یکی از مغازه ها یک قاب “و ان یکاد” توجهش را جلب کرد . فروشنده ، پیرمرد خیلی مهربانی بود . خوشحالم که ازش خرید کرد . نزدیک اذان شد . همین طور از کنار مغازه ها رد می شدیم تا برسیم به مسجد . یک مغازه ای هم بود تابلوی نقاشی داشت . آبرنگ و مینیاتور و … فاطمه رفت که یک تابلوی مینیاتور سفارش بدهد . پسر جوانی که توی مغازه بود کمی در مورد تابلوها توضیح داد و گفت که فرزند آقای فتاحی(فاتحی) است . می گفت توی اصفهان خیلی معروف است استاد ! البته من که اصفهانی نیستم و نمی شناختمشان ولی ظاهرا خیلی کارشان درست است ! … می گفت اگر بخواهید می توانند تابلویی با امضای خود استاد آماده کنند . یک تابلو را هم نشان داد و گفت ” ببینید ! این کار خود استاد است . البته شش میلیون هم قیمت دارد ” … من که هنرشناس نیستم پرسیدم : “چون کار استاد است این همه قیمت دارد یا این که اثر خاصی است ؟!‌” … جواب داد ” خب ببینید ! وقتی کسی معروف می شود ، دیگر امضایش را می فروشد . آن وقت دیگر کیفیت خیلی مهم نیست . نه که این کار کیفیت نداشته باشد ها ، منظورم این است که امضاست که ارزش دارد ” …
چه بگویم ! معروف هم نشدیم امضایمان را بخرند !!
آخرش هم رفتیم مسجد امام و نمازمان را خواندیم و افطار هم مهمان فاطمه بودم و …
.
.
.
تمام !